Lieve jij,

Daar zit ik dan… morgen mag ik een lezing geven en al dagen voel ik dat ik mij aan het voorbereiden ben, maar op een heel andere manier dan vroeger. Mijn hoofd raakt lichtelijk in paniek. Moet je de lezing niet nog een paar keer oefenen, weet je de woorden wel, wie ben jij eigenlijk om over dit onderwerp te spreken?

Dit onderwerp is “de TomTom van je ziel”. En de TomTom van mijn ziel vertelt mij deze dagen dat ik mij vooral goed moet voelen. Dat ik geïnspireerd mag zijn door alle mooie wijsheid die ‘toevallig’ mijn pad kruist. Het voelt alsof ik op het topje van de ijsberg zit en ineens de grote oceaan kan overzien, terwijl ik niet eens wist dat die bestond. Alsof afzonderlijk bewandelde paden opeens samenkomen op een grote zevensprong. Alsof ik opgetild ben door een grote golf en zo op een nieuw uitzicht geplaatst ben. Ik voel mij extreem gelukkig, dankbaar en tevreden en… piept het stemmetje in mijn hoofd – hoe moet dat nou met je lezing morgen?

Het enige wat ik in mijn hart voel is een enorm vertrouwen. Dat alle wijsheid van al die windrichtingen als vanzelf aanwezig zullen zijn als ik morgen mag genieten van het delen van mijn passie: de weg naar het paradijs op aarde.

Opeens zit mijn dochter diep verdrietig naast mij. Ze heeft net een week van flinke koorts en pijn achter de rug die bestreden moesten worden met een penicilline kuur. Drie keer per dag heeft ze een gevecht geleverd om dit smerige goedje naar binnen te werken. Ze voelde zich ‘verlost’ toen ze eindelijk mocht stoppen omdat haar lichaam allergisch reageerde. Vanmorgen heeft ze te horen gekregen dat ze resistent blijkt te zijn tegen het gebruikte middel. Ondertussen is de koorts en pijn weg maar ze heeft een nieuwe kuur gekregen, een drankje dit keer. Ze huilt omdat ze het gewoonweg niet naar binnen krijgt, terwijl ze voelt dat het MOET.

Dan gebeurt er iets bij mij van binnen. Mijn TomTom vertelt mij dat haar lichaam aangeeft dat ze dit ‘spul’ niet nodig heeft of wenst. Eerst koorts die maar niet wilde verdwijnen, toen overal rode bultjes en nu een weigering van de hindernis. Ik kijk naar haar. Ze heeft een mooi kleurtje op haar wangen, heldere ogen en ik vraag haar: ‘wat zegt jouw lichaam?’
Met de prachtige wijsheid die ik de afgelopen dagen opgedaan heb, breng ik haar in haar kracht en na 10 minuten kijkt ze me aan en zegt: ‘ik voel dat mijn lichaam het zelf kan’.

‘Oké,’ zeg ik. ‘We volgen jouw eigen navigatiesysteem. We spreken af dat jij hier goed contact mee houdt. En we spreken af dat ik je na een paar dagen nog wel officieel laat testen of je bacterie-vrij bent.’ Deal. Zij gunt zichzelf haar zelfherstellend vermogen en ik vertrouw op de TomTom van mijn ziel. ‘Walk the talk’ voelt beter dan welke voorbereiding dan ook.

In liefde,

Yvette Visser

Een paar weken geleden reed ik na een kop koffie en een appel als ontbijt zoals gewoonlijk naar het strand voor mijn ochtendjog. Achter het stuur werd ik – tijdens het rijden – overvallen door de meest vreemde bui. Zonder enige aanleiding gierde ik het uit van het lachen en tegelijkertijd moest ik ook heel erg huilen. Ik ‘zag’ opeens dat we allemaal met elkaar verbonden zijn, het was alsof iedereen in mij was. Ik wist alles van iedereen en iedereen alles van mij. Ik zag een groot web waarin ook ik een klein draadje ben. Sommige draadjes staan wat verder van me af, andere zijn heel dichtbij. De bomen, de wind, de aarde, de dieren, alle mensen: we zijn een. Allerlei beelden uit mijn verleden flitsen aan me voorbij. Iedereen van wie ik ooit had gehouden en van wie ik afscheid nam, iedereen die ik niet mooi had behandeld, iedereen van wie ik houd. Ik voelde mijn hart breken, duizenden stukjes. Ik was bang en blij tegelijk, voelde me ontroerd en nederig, en toch ook zo levend, zo opgelucht en licht. De lach-huil tranen liepen over mijn wangen.

Nadat ik – gelukkig heelhuids – bij de duinen was aangekomen, ebde de bui weg, om op het strand nog een paar keer in volle hevigheid terug te keren. Gelukkig waren de enige getuigen om half acht ‘s ochtends alleen de meeuwen, het zand, de wind en het zilte water. Een ‘normaal’ persoon had iemand me zeker in een dwangbuis gestopt en me naar de inrichting voor psychiatrische patiënten in Heiloo gebracht. Ik lachte, ik schreeuwde het uit, de tranen vloeiden. En de meeuwen schreeuwden met me mee. Toen een vriend me later op de dag belde, ‘zag’ ik weer van alles. Verbindingen, alsof alle levensradertjes opeens in elkaar grijpen. Ik probeerde hem uit te leggen dat ik alles begreep. Niet verstandelijk, maar met mijn hele lijf, met mijn hele wezen. Het was alsof mijn ‘oude’ huid, mijn oude overtuigingen los kwamen om plaats te maken voor nieuwe. Als een slang die haar oude huid afwerpt. Als een rups die uit haar cocon kruipt en een vlinder is geworden. Alsof ik opnieuw werd geboren.

De dagen na deze ‘geestverruimende’ ervaring voelde ik me uitgeput, maar zeer  wakker en alert. Het was zeker geen nare ervaring, juist een heel bijzondere. Mensen die wel eens LSD hebben gebruikt, vertellen over dit soort gewaarwordingen, ze noemen het trippen. Ik heb er blijkbaar geen drugs voor nodig, heb het allemaal op een appel en koffie beleefd. Mijn denkende geest zocht natuurlijk meteen allerlei verklaringen voor die ‘rare bui’. Waren het soms hormonale schommelingen? Raak ik in de overgang? Een kleine disbalans in de chemische samenstelling en je lichaam en geest kunnen tenslotte volkomen uit het lood slaan. Was het soms oververmoeidheid? Had ik te hard gewerkt? Teveel spirituele boeken gelezen?

Het maakt allemaal niet uit, deze ervaring had een supergoed, ontgiftend effect. Tijdens een ritueel nam ik eindelijk afscheid van allerlei oude geliefden aan wie ik emotioneel nog ‘vast’ zat, ik biechtte een vriendin een jeugdzonde en vroeg haar vergiffenis en ruimde zeer rigoureus mijn huis op. Zes vuilniszakken met kleding ging naar hulporganisaties. Honderden boeken gaf ik weg aan vrienden of ze gingen in de oud papierbak. Allerlei spullen die ik ‘misschien ooit nog eens nodig zou hebben’ gaf ik, of gooide ik weg. De rugzak is afgelegd en geleegd. Het hart is open gebroken en daarmee geheeld. En jeminee, wat voel ik me licht. Er is liefde, er is licht, er is ruimte. En dat is wat we allemaal zijn.

Namaste

“Wat een geluk dat ik een stukje van de wereld ben”. Deze tekst van een lied waarvan ik niet weet wie het zingt zit al de hele week in mijn hoofd.

Ik voel elke dag dat ik werkelijk een stukje van de wereld ben. Als ik ‘s avonds naar de sterren kijk voordat ik ga slapen, als ik voor zonsopgang bij de eerste lichtstralen de bergtoppen tevoorschijn zie komen. Als ik kijk hoe mijn honden s’ochtends uitbundig mijn ezel begroeten. Dan voel ik mij een gelukkig mens ! Dit gevoel is voor mij trouwens niet gekoppeld aan het leven hier in de ‘woestijn’. Ik had dit gevoel ook toen ik in de grote stad woonde. Ik had daar een klein achtertuintje en voelde daar precies hetzelfde als ik contact maakte met de natuur.

Geluk, dat heerlijke mooie gevoel zit aan de binnenkant en heeft alles te maken met hoe je naar het leven kijkt.

Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die geen geluk voelen als zij zich in de natuur begeven. De toeristen die naar de Sinai woestijn komen zijn allemaal onder de indruk van de natuur en je ziet dan ook stralende gezichten wanneer zij hier een bezoek hebben gebracht, om daarna direct te zeggen; “Ik hoop dat ik dit gevoel kan vasthouden”. Natuurlijk kan je dat want als je waardeert wat je hebt dan kun je het geluk in alles zien en voelen, dan is het gras niet groener aan de andere kant. Het is heel simpel en voor degene die het moeilijk vinden om het te ervaren wil ik graag deze zeven simpele stappen naar meer geluk met jullie delen.

. Denk minder Voel meer
. Frons minder Lach meer
. Praat minder Luister meer
. Oordeel minder Accepteer meer
. Kijk minder Doe meer
. Klaag minder Waardeer meer
. Vrees minder EN HEB MEER LIEF

Werkelijk het doet ‘wonderen’ als je het geluk even niet kunt vinden of vasthouden om deze zeven stappen te lezen en te beoefenen.

Ik kan mij een oud collega herinneren van zo’n bijna twintig jaar geleden, die op een dag nadat ik terug was van vakantie tegen mij zei; “Ik ben jaloers op jou, jij hebt lekker al je vrijheid en je maakt mooie reizen, je hoeft geen rekening te houden met een gezin, dat zou ik ook wel willen.” Ik keek hem enigzins verbaasd aan, want hij was heel eerlijk en ik wist dat hij een hele lieve zorgzame vader en man was. Mijn antwoord was; “Vergis je niet in wat je ziet, misschien denk je dat het helemaal het einde is wat ik doe maar misschien verlang ik diep van binnen ook wel naar een gezin, om thuis te komen en blije kinderen te zien omdat je er weer bent. Ik probeer alleen maar het mooiste uit het leven te halen.” Toen werd het even stil en zei hij; “Zo had ik het helemaal nog niet bekeken.”

Kijken naar wat je hebt, iedereen heeft namelijk heel veel om dankbaar voor te zijn, het gras is niet groener aan de andere kant … als je goed kijkt ben je het gras zelf wat onder aan je voeten kietelt..

Ik wens je veel geluk, Josje

Volgens het woordenboek betekent spijt o.a.; wroeging, berouw, droefheid ,displezier, leedgevoel, hartverdriet, het jammer vinden dat je iets verkeerd hebt gedaan. Ik vind spijt een heel erg groot woord. Ik zal het woord spijt niet snel gebruiken, dat maakt het naar mijn mening zo een beladen woord …

Eigenlijk heb ik deze week een situatie meegemaakt waarbij ik een goed voorbeeld kan geven.
Mijn buurvrouw is overleden, en hier zit dan de hele familie, mannen en vrouwen apart weliswaar, de hele dag klaar om alle vrienden en kennissen en buren etc. te ontvangen die op bezoek komen voor het condoleren. Dat duurt over het algemeen een paar dagen. Hangt er een beetje van af hoe groot de familie en vriendenkring is, mensen komen echt van ver om hun medeleven te tonen. De hele dag door condoleren, koffie en thee drinken en een hapje eten. Mijn buurvrouw was de eerste bedoeien die ik hier heb ontmoet toen ik hier kwam wonen. Vele malen heb ik bij haar aan het hek gestaan voor een praatje. Ik ben later bevriend geraakt met haar zoon en schoondochter die naast haar wonen. Elke keer als ik bij mijn vrienden op bezoek ging stond zij in de tuin en vroeg of ik een kopje thee kwam drinken. Deze uitnodiging is voor bedoeienen een teken van respect. Als je samen thee hebt gedronken dan is dat een teken van wederzijdse acceptatie. Dit heb ik nooit gedaan. Elke keer was er een excuus. Tot op vandaag, ik heb de hele dag in en rond haar huis gezeten. Thee drinkend met haar familie. Alleen mijn buurvrouw was er nu niet meer bij. Nu kan ik zeggen dat ik spijt heb dat ik nooit thee bij haar ben gaan drinken omdat ze er nu niet meer is. Maar soms lopen dingen anders. Ik kan wel zeggen dat ik blij ben dat ik een aantal dagen geleden samen met haar in haar tuin heb gezeten en haar heb helpen opstaan en een knuffel heb kunnen geven.

Spijt, het is maar een woord. Hoeveel waarde hecht je aan een woord.

Misschien heb ik een goede les geleerd tijdens mijn tienerjaren, en dat voelde als een hele harde les. Soms als ik iets dolgraag wilde hebben of doen waarbij mijn hele lichaam, geest en ziel riep Yes en ik daar met mijn ouders over sprak dan waren zij het daar niet altijd over eens. Mijn vader kon, zo voelde dat voor mij toendertijd, keihard uit de hoek komen door te zeggen; “Weet je meisje, ik ben het hier absoluut niet mee eens en als je dit echt wilt, ga je gang, maar als het mis gaat kom dan niet achteraf bij mij aankloppen.” Wow, de eerste keer dat hij dat zei dacht ik echt dat mijn vader niet van mij hield. Nu weet ik wel beter, natuurlijk wilde hij mij alleen maar beschermen. Maar hij heeft mij wel van jongs af aan doen laten nadenken over de verantwoordelijkheid nemen over je eigen keuze. Tja als tiener wil je dat niet altijd zien.

Ik ben mijn vader dankbaar voor het bijbrengen van deze waardevolle les. Heb ik spijt van dingen die ik heb gedaan in mijn leven? Nee, ik kan alleen maar zeggen dat ik trots ben op sommige dingen en met andere dingen heb ik minder leuke ervaringen opgedaan. Maar spijt, echt spijt dat ken ik niet … Behalve … dat ik ooit ben begonnen met mijn benen te scheren …

‘Je kunt beter spijt hebben van iets dat je hebt gedaan, dan van iets dat je niet hebt gedaan’

Een zonnige groet, Josje

Lieve jij,

Heb jij dat ook wel eens? Dat je echt even helemaal in het moment bent? Al je zintuigen staan net iets beter aan, je ruikt de bloemen bewust, je hoort de ziel in het liedje dat je luistert, je voelt jouw hart en dat van diegene waar je mee bent helemaal open en in verbinding staan. Er is een emotie die je een fijn gevoel geeft, een soort vervulling.

Ik kan dat ook in mijn ‘werk’ hebben. Werk? Kan ik het eigenlijk nog wel zo noemen? Sinds ik gekozen heb om mijn hart te volgen en te gaan schrijven, ben ik ook een beetje in de war. Mijn hart zingt en mijn ogen stralen. Elk moment van de dag kijk ik uit naar wanneer ik weer ‘mag’! Het voelt als verliefd zijn. Maar af en toe begint mijn hoofd een beetje tegen te sputteren. Wat is nou je doel? Waar werk je naar toe? Hoe ziet het eindresultaat eruit? En om eerlijk te zijn heb ik hier weinig antwoorden op.

Wat ik wel weet is dat ik bijna elke dag inspiratie opdoe door de mensen om mij heen, de dingen die ik lees, de film die ik kijk. Het leven is veel intenser geworden. Waar ik eerst werkte ofwel mijn privéleven leefde, is er nu geen scheidslijn meer. Alles wat er gebeurt in mijn leven neem ik op en laat ik integreren en vermengen met mijn rugzak vol ervaringen, kennis en inspiratie. Mijn leven is nu mijn werk. Het doel ‘in het groot’ is: de kunst van het leven ontdekken. En het voelt als het leukste wat ik tot nu toe gedaan heb! Plus… geen deadlines, facturen, volle agenda, rennen, vliegen.

En daarmee komen we precies op het meest interessante stukje: ‘de buitenwereld’ – ‘keeping up appearances’ heb ik altijd een geweldige Engelse uitdrukking gevonden. Want hoe leg je uit dat je erop vertrouwt dat het universum voor je zorgt als je je hart volgt? Dat je daarom geen beslissingen met je hoofd neemt maar je laat leiden door je hart en de inspiratie van je ziel? Om eerlijk te zijn vind ik het nog best spannend om dit ècht te zeggen. Vaak verschuil ik mij veilig achter mijn oude rol, die iedereen nog begrijpt.
Uit ervaring weet ik ook, dat als ik gespiegeld krijg dat mensen dit maar raar vinden, ik er zelf dus niet wèrkelijk op vertrouw. Humor. Dus: tijd om met opgeheven hoofd en trots te vertellen: IK BEN schrijver.

Alles wat je achter “IK BEN” zegt, heeft een scheppende kracht. Dit zet je in de wereld, zeker als je dit ook daadwerkelijk zo voelt. Vandaag voel ik het echt.
Door op deze manier in het leven te staan opent zich een nieuwe wereld voor mij. Een wereld zonder zelf bedachte verwachtingen, een wereld waarin ik vol verwondering kijk naar wat zich ontvouwt. Het voelt alsof het pad waarop ik loop zich stap voor stap verrassend onthult, zonder dat ik weet waar het naartoe leidt. En.. ik voel mij weer kind. Onverantwoordelijk en vol vertrouwen. Ik leef gewoon… in het NU.

In liefde,

Yvette Visser

Door de jaren heen kwam de vraag met enige regelmaat voorbij. ‘Waarom wil jij geen kinderen?’ Ik vertelde dan mijn ‘verhalen’ over dat onderwerp: ‘Ik vind zoveel bevrediging in mijn werk dat een kind niet in mijn leven past. Een gezin stichten, het huisje-boompje-kindje-leven is niet het soort leven wat mij aantrekkelijk lijkt. Ik heb geen zin om mijn eigen behoeften en wensen op het tweede plan te zetten. Ik wil me ontwikkelen, maar niet als moeder. Ik ben vrij om te gaan en staan waar ik wil en wanneer ik wil en daar voel ik me happy bij. Ik heb in een vorig leven vast heel veel kinderen gekregen, dus in dit leven mag ik me helemaal op mijzelf concentreren.’

Blablabla…

Mensen vertellen daarop dan hun eigen ‘verhalen’ en die klinken als: ‘Iedere vrouw krijgt ooit moedergevoelens, het is onnatuurlijk om ze niet te hebben. Je kunt geen natural woman zijn zonder te baren. Wacht maar tot je de juiste man vindt. Als je tot over je oren verliefd wordt, dan wil je opeens wel, dan ga je de hormonen voelen. Je mist wat. Straks zit je oud en grijs helemaal alleen en komt niemand je opzoeken in het bejaardenhuis’.

Blablabla…

Ik zie al die luchtverplaatsingen inmiddels voor wat ze zijn: verhaaltjes. In alle eerlijkheid: ik heb in het NU – het enige moment dat er ooit was en ooit zal zijn – nooit het gevoel gehad dat ik een kind zou willen. Het woord ‘willen’ voelt in dit verband ook niet goed. Zoiets komt. Of het komt niet. Er valt niets te willen. Het leven is eigenlijk heel simpel. Dingen gebeuren. Of niet. En waarom? Wie weet! Je kunt jezelf helemaal gek maken met die vraag, en nog weet je het antwoord niet. Het is ook eigenlijk niet interessant.

Het moedergevoel ken ik overigens goed. Behalve dat ik graag moeder over mijn drie katten en mensen die ik lief heb, heb ik een jaar zeer intensief voor twee kinderen van vier en vijf jaar oud gezorgd, als au-pair was in de USA. Ik deelde hun leven zes dagen per week, 24 uur per dag. Toen het jaar om was, plengden we wat traantjes en nam ik met een goed gevoel afscheid.

Dat jaar voelde als een jaar ‘vrijaf’ voor mij. Ik had wat afstand nodig van ouders, vrienden, mijn leven hier wat normale routine was geworden. Ik wilde eens zonder afleiding diep bij mezelf naar binnen kijken. Vanuit die stilte werd van alles geboren, maar geen kinderen. Wat er wel werd geboren waren schrijfsels. Als ik ‘s avonds in mijn kamer zat, vloeide de inkt rijkelijk. Wat een fantasie, wat een verhalen en wat een lol had ik erin. Ik merkte ook dat ik graag naar andermans verhalen luister. Naar die van kinderen, maar vooral ook naar die van volwassenen. De ouders van de kids waarop ik paste namen me al gauw in vertrouwen over hun lief en leed. En dat maak ik ook nu met andere mensen steeds weer – met veel plezier – mee. De laatste jaren worden er ook nog andere dingen in mij geboren. Zo geniet ik nog intenser dan voorheen van de grootsheid van de natuur en van mijn eigen lichaam. Van de cellen die ik in mij voel bewegen. Van de verschuivingen in het gewaar zijn. Ik voel diepe, diepe blijdschap om te mogen leven. Om lief te mogen hebben. En van het gevoel dat het leven zich door mij heen beweegt. Daarvoor hoef je niet zwanger te zijn.

Namaste!

Lieve jij,

‘Love shine a light…’ – elk jaar hoorde ik dit liedje op de lagere school van de kids. Het hoorde bij het afscheidsritueel van groep 8. Elke schoolverlater geeft een kaarsje door aan een vriendje, zusje of nichtje uit groep 7. En elke keer gebeurde het… ontroering. En ik wist, ik ben niet de enige. Met een glazige glimlach keken wij moeders elkaar aan. Kwam het door het gevoel van afscheid? Door de prachtige woorden van dit nummer of was er elke keer werkelijk een soort ‘magic in the air’. Ik geloof dat een ritueel dit met je kan doen. Pure verbondenheid, samen delen.

Wat ik mooi vind aan dit liedje is dat het belooft dat ook de donkere plekjes in je hart verlicht kunnen worden door het licht van liefde. De ultieme manier om dit te ontdekken is wel in je liefdesrelaties.

Afgelopen zaterdag trouwde mijn neef die dertien jaar jonger is dan ik. In de dagen voor zijn bruiloft vertelde ik hem dat hij mijn eerste ‘grote liefde’ was. Vanaf zijn geboorte was ik elke vakantie bij hem en andersom logeerde hij vele weekenden bij ons. Hij woonde in Duitsland en als hij weer naar huis vertrok, ging ik stilletjes naar mijn kamer om mijn heimwee naar zijn aanwezigheid, naar dat heerlijke kleine mannetje, te verwerken. Later in mijn ‘echte’ verliefdheden herkende ik dit gevoel weer.

In een romantische kerk aan de gracht in Amsterdam trouwde hij zijn grote liefde. En terwijl de kerk zich vulde met ‘magic’ – een verbondenheid in liefde en geluk – vertelde de dominee over het oerverhaal van de eerste mensen op aarde. Hij vertelde hoe God een ‘tegenover’ schiep als hulp voor de mens.

Vroeger struikelde ik al over het woord ‘hulp’ laat staan dat ik iets van dit verhaal wilde aannemen. Nu merkte ik dat ik met andere oren luisterde. Hij vertelde dat jouw ‘tegenover’ jouw spiegel is. Deeltjes in jou die je het liefst nog even wegstopt, worden gespiegeld door jouw liefdespartner. En door hier waarschijnlijk eerst geïrriteerd over te zijn, vervolgens al je krachten in te zetten om de ander te veranderen, zou het uiteindelijk zo kunnen zijn dat jij jezelf door de ander helemaal kunt zien. Al je facetten. Het licht dat in elk hoekje van je hart gaat schijnen. Je wordt daardoor heel. Allebei.

Als je allebei heel bent, betekent dit dat je niet langer afhankelijk van elkaar hoeft te zijn. Eckhart Tolle noemt dit ‘wederzijdse onafhankelijkheid’. Ik voel de waarheid van zijn woorden en de dankbaarheid hoe wij met elkaar mogen groeien.

Als ik na de receptie met mijn lief over de grachten van Amsterdam loop en er een zonnetje doorbreekt, voel ik mij gelukkig. We besluiten een kop koffie te drinken en als we daar zo zitten, midden in het hartje van de stad op zaterdagmiddag weet ik het: wij als mensen kunnen dit echt samen: ‘Light up the magic’. Wat een cadeau.

In liefde,

Yvette Visser

Dank jullie wel voor het lezen van mijn columns en voor alle lieve, mooie en ontroerende reacties. Het is voor mij enorm grensverleggend om te schrijven. Waarom, ik heb mij nooit goed kunnen verwoorden.

Al zullen de meeste die mij kennen nu zeggen ; nou, je was anders nooit op je bekkie gevallen. Nee, dat ben ik nog steeds niet maar dat is actie reactie. Dat is aan de buitenkant, de reactie op de buitenwereld. Mijn ego die reageert op een ander ego. Ik heb mij nooit goed kunnen verwoorden wat mijn gevoelswereld betreft. Ik heb van kinds af aan het leven anders bekeken maar heb daar toen nooit iemand anders over horen praten en vaak vroeg ik mijzelf af; is het mijn fantasie of zie ik dingen die anderen niet kunnen zien.

Als jong meisje was ik heel erg verlegen en kan ik mij herinneren dat ik soms machteloos stond tegenover ego’s, mensen die soms nare dingen riepen waar ik helemaal niets van begreep. Ik wist dan echt niet wat ik terug zou moeten zeggen. Mijn oudste zus zei altijd; het enige wat jij dan kon doen was onder de lantaarnpaal gaan zitten huilen. Daar lach ik nu om en denk nu; onbewust zocht ik het licht op… en hoeveel licht geeft een lantaarnpaal wel niet, nou lekker veel. Jaren later heb ik een spreuk keer op keer weer in mijn agenda en notitieblok geschreven.

Elke keer als ik tegen de lamp loop neem ik een stukje licht mee.

En zo verlegen als ik was naar de buitenwereld toe ben ik gelukkig nooit verlegen geweest om mijn innerlijke compas te volgen. Had ik ego genoeg om op zelfontdekkingsreis te gaan. Tijdens een training bewustwording kreeg ik een grens verleggende opmerking waar ik tot op vandaag zo dankbaar voor ben. Deze training was voor mij praktisch, spiritueel en grensverleggend. Maar tijdens het begin van de training begreep ik werkelijk niet wat ik daar deed. Alles wat er tijdens de trainig werd verteld over bewustwording van de ziel dat begreep ik, herkende ik en voelde ik tot in het diepste van mijn hele wezen. Maar als ik dit allemaal al weet wat kom ik hier dan leren. Totdat de volgende opmerking werd uitgesproken; Josje, sommige mensen moeten ontdekken dat ze een ziel hebben, en jij … jij moet ontdekken dat je ziel in dit lichaam leeft.

Dat was het … helemaal. Het kwartje was gevallen. Daarna ben ik meer trainingen gaan volgen die lichaamsgericht waren. Ik begon met Reiki, magnetiseren, het leren bespelen van klankschalen, edelstenentherapie en langzaam viel alles samen.

Ik begrijp dat het leven een constante verandering is. En iedereen is uniek en heeft zijn eigen unieke talenten. Als je die ontdekt en ermee aan de slag gaat dan gaan er vele deuren voor je open. Door elke keer weer mijn grenzen te verleggen, nieuwe dingen te ontdekken blijf ik mijn ziel en mijn lichaam voeden. En daarmee heb ik geleerd: Breek de boeien van de regels die mensen en situaties je opleggen en vervolgens vergeef iedereen, inclusief jezelf, die je in eerste instantie in deze positie hebben geplaatst en dan … dan kun je leren om te vliegen. En dat is het meest grensverleggende wat je jezelf kunt geven.

Een zonnige groet, Josje

Tijdens meetings met Isaac Shapiro hebben veel mensen het over relatiekwesties waarin ik me zeer herken. Na een prachtig, open relaas van een man wiens vrouw hem net had verlaten, beval Isaac het boek ‘Getting the love you want’ van Harville Hendrix aan. Deze psycholoog schrijft daarin dat velen van ons zijn opgegroeid in een omgeving waarin onze ouders ons – door hun eigen disfunctionele patronen – emotioneel in de kou hebben laten staan. Dat heeft,  zonder iemand de ‘schuld’  te geven, z’n weerslag op onze relaties in het nu. Er is een soort ‘gat’ ontstaan dat we willen opvullen met iets buiten onszelf, iets dat we kennen en waarbij we ons comfortabel voelen: als thuis bij onze ouders.

De reden hiervoor is dat het oudste deel van ons brein, het reptielenbrein, niet in staat is om iets anders te handelen dan wat het al kent. Onze cerebrale cortex daarentegen is wel in staat om logisch na te denken, bewust, helder en ‘wakker’ te zijn. In het geval van relaties regeert echter het reptielenbrein en vallen we – onbewust uiteraard – op mensen die ons aan onze ouders doen denken. We voelen ons als snel ‘thuis’ bij ze. Simpel voorbeeldje: als jouw moeder je als kind altijd witbrood met hagelslag voorzette, at je dat en je raakte eraan gewend. Sterker nog: je ging ervan houden. Het is bekend en je wist niet dat er gezondere dingen te koop zijn. Nu logeer je in de zomervakantie een paar weken bij je oma, en die geeft je bruine boterhammen met pindakaas. Je haat bruin brood met pindakaas en wilt het niet eten. Terwijl oma zegt: ‘eet op, daar wordt je groot en sterk van’ zegt alles in jou: ‘Dat kan me niet schelen. Ik ben liever klein en dik en ik wil mijn witbrood met hagelslag!’

Als je nu op zoek bent naar een gezonde relatie, dan zul je jezelf moeten aanleren om van dat bruine brood met pindakaas te gaan houden. In het begin van de relatie zul je dus naar rechts moeten sturen om links uit te komen. En dat zal zeer onnatuurlijk en oncomfortabel aanvoelen. Als bruin brood met pindakaas eten, terwijl je wit brood met hagelslag gewend bent. Gevoelens van angst steken de kop op; dit voelt gewoon veel te gezond en stabiel. Over een partner zul je dan misschien dingen zeggen als: ‘Ik weet niet hoe ik zo’n aards, liefdevol en wijs iemand heb aangetrokken. Ik ben heel anders. Het voelt niet als thuiskomen.” Tien tegen een dat je geneigd bent om hard de andere kant uit te rennen: ‘Ik wil witbrood met hagelslag! Herkenbaar?

In tijden van crisis is het belangrijk om te onthouden dat die ‘duivel’ die jou bruin brood met pindakaas laat eten, in feite jouw engel is.  Hij/zij IS jouw bruine broodje met pindakaas. Op een gegeven moment heb je dit mechanisme steeds beter door en ga je van dat bruine brood houden. Je zoekt niet meer naar dat zandkasteel van je jeugd, want je weet dat het alleen maar een kwestie van tijd is voordat de golven en de wind het zullen omgooien. Je weet dat je niet kunt helen door dat zandkasteel steeds weer op te zoeken. En je kunt ook niet helen door je oma te willen veranderen in iemand die je witte broodjes met hagelslag geeft. De enige manier om negatieve emoties om te buigen is door het eten van dat bruine broodje met pindakaas.  En ervan te gaan houden. Want oma had gelijk: dat maakt je groot en sterk.

Thanks Isaac, voor de inspiratie!

Namaste!

Lieve jij,

‘Mama, als er geen school en geen geld zou zijn, dan zou het veel leuker zijn’. Mijn neefje van zes meent het. Als ik hem zie, werkelijk zie, voel ik zijn behoefte aan ruimte en aan echt contact maken met wat er op dat moment is. Alles behalve tijd en verwachtingen.

Vandaag reed ik naar een afspraak en ik keek om mij heen. Mensen op weg naar hun bestemming. Iedereen druk met de invulling van zijn leven. Van hier naar daar, blik vaak op oneindig. In hun eigen wereld. Ik sta voor een stoplicht en opeens voel ik iets wat ik nooit eerder heb gevoeld – het zal toch niet zo zijn dat wij ons leven leven om geld te verdienen? Het zal toch niet waar zijn dat wij onze dagen invullen met het zorgen dat er brood op de plank komt, met het zorgen voor veiligheid? Dat wij vastzitten in systeemdenken dat al op school begint: ‘voor niks gaat de zon op’.

Ergens deze week werd ik wakker van de vogels die bij zonsopkomst aan het fluiten waren. Wat een concert! Ik genoot ervan en rekte mij nog even uit. De dagen ervoor had ik naar de paartjes zitten kijken die takjes en veertjes verzamelden voor hun nestjes. Stel je eens voor dat deze vogels op een dag besluiten dat ze het anders gaan doen. Stel je eens voor dat ze afspreken dat de één de nestjes bouwt, een ander voor het voedsel zorgt en weer een derde voor de kinderen. En dat ze vervolgens besluiten dat het wel handig is om nestjes te gaan stapelen zodat er meerdere vogels in dezelfde boom kunnen leven. Maar op een gegeven moment wordt de boom te vol, omdat er in en rond de boom niet genoeg te eten is voor alle vogels die er leven. Langzamerhand zou het hele natuurlijke systeem uit balans gebracht worden, terwijl er toch genoeg bomen zijn – wat verderop, zonder enig nestje.

Ik ben blij dat vogels vertrouwen op de natuur. Op het ritme van de levensenergie van groei, oogst en afsterven. De eeuwige cyclus die altijd weer geeft. Balans. Ook wij zijn natuur, net zo goed. In wezen kunnen wij precies zo vertrouwen op de overvloed van de natuur, op de overvloed van het universum. Als we hier wèrkelijk op vertrouwen, komt wat wij nodig hebben naar ons toe. Dan zijn verwachtingen overbodig, omdat je weet dat het er al is. Zoals de vogels weten dat er na de winter weer een voorjaar zal zijn.

Ik geloof mijn neefje. Ik geloof dat hij dit in wezen (nog) weet en vertrouwt. Dat hij kijkt met zijn hart in plaats van met zijn hoofd en dat hij op die manier op weg is naar zijn bestemming. Niet slechts van die dag, maar van zijn leven, de weg van de ziel. Onderweg ziet hij de mensen en dieren die hij tegenkomt echt en raakt hij ze even aan met zijn aandacht. Elke ontmoeting is er een buiten de tijd en zonder verwachtingen. Gewoon in het hier en nu. Dank je wel neefje en dank jullie wel kinderen voor jullie mooie voorbeeld.

In liefde,

Yvette Visser